Zo ziek zelfs dat ik bang ben dat ze me aan de grens van Japan zullen tegenhouden en in quarantaine willen stoppen om te controleren of ik niet een nieuw soort gemuteerd vogelgriep virus heb... Ik heb al de helft van de reisapotheek opgegeten waardoor ik nu opnieuw moet uitleggen aan de apothekeres dat ik geen verslaving heb aan die heerlijke citrussmaakjes van orofar zuigtabletjes en dafalgan bruistabletjes, maar daarentegen 3 maand op reis ga naar de andere kant van de wereld en daar hopelijk niet één pilletje moet gebruiken van de voorraad die ik met hongerige ogen bestel. Misschien kan ik nu maar beter naar een andere apotheker gaan dan die van vorige week, ze zou de Japanse overheid wel eens kunnen verwittigen!
maandag 28 december 2009
Citrus
Het vertrek staat nu echt wel voor de deur. Net als het nieuwe jaar. En meer dan ooit kijk ik er naar uit want in het hele jaar 2009 ben ik zo ziek niet geweest als nu.
dinsdag 22 december 2009
Dialect en verkeersregels
Nog enkele leuke snufjes voor de reis begint:
Hieronder vind je de belangrijkste verkeersregels in Nieuw Zeeland, waar ze links rijden en het stuur rechts staat - dus je moet wel schakelen met de linker hand- maar de pedalen staan wel in dezelfde volgorde als hier bij ons denk ik.
Verder vind je hier ook een kleine lijst met Australische uitdrukkingen in hun dialect. Uitspraak alsof je een hete aardappel in je mond hebt 'talk with a hot potato in ya mouth'.
Dus: Aussie slang!
verkeersregelsNZ
Aussie Dialect
Hieronder vind je de belangrijkste verkeersregels in Nieuw Zeeland, waar ze links rijden en het stuur rechts staat - dus je moet wel schakelen met de linker hand- maar de pedalen staan wel in dezelfde volgorde als hier bij ons denk ik.
Verder vind je hier ook een kleine lijst met Australische uitdrukkingen in hun dialect. Uitspraak alsof je een hete aardappel in je mond hebt 'talk with a hot potato in ya mouth'.
Dus: Aussie slang!
verkeersregelsNZ
Aussie Dialect
woensdag 16 december 2009
Verzen
Het is bijna kerstmis... Er ligt rijm op het gras 's morgens en rijmplekken op de baan worden afgeroepen op de radio.
Met mijn zotte kop zie ik dat dan weer veel te letterlijk! Heeft de stadsdichter dan eventjes plots moeten stoppen om een acute vorm van verbale diarree uit te spuwen in verzen? Zo krijg je toch rijmplekken?
Nee, het wordt een witte kerst die we nog net zullen meemaken. Onze kerstboom is opgeblazen (letterlijk: het is een opblaasbare! heerlijk: geen werk, geen naalden en de geur van zwembandjes bereidt ons al voor op de zomer die voor ons binnen een dikke 2 weken begint), en er liggen al pakjes onder. Joepie!
Verder nog kleine dingetjes geregeld: alles wat opkuisen voor mijn broer die tijdens onze afwezigheid zijn intrek neemt in ons nestje, de nodige papieren verzamelen en vooral: rustig blijven! Alles komt in orde!
De periode van het afscheid begint ook deze dagen. Vanavond afscheid op de duikclub, en dan alle kerstfeesten. Maar toch vooral wel heel gezellig. En maar voor 3 maanden he. Die zijn zo om!
Met mijn zotte kop zie ik dat dan weer veel te letterlijk! Heeft de stadsdichter dan eventjes plots moeten stoppen om een acute vorm van verbale diarree uit te spuwen in verzen? Zo krijg je toch rijmplekken?
Nee, het wordt een witte kerst die we nog net zullen meemaken. Onze kerstboom is opgeblazen (letterlijk: het is een opblaasbare! heerlijk: geen werk, geen naalden en de geur van zwembandjes bereidt ons al voor op de zomer die voor ons binnen een dikke 2 weken begint), en er liggen al pakjes onder. Joepie!
Verder nog kleine dingetjes geregeld: alles wat opkuisen voor mijn broer die tijdens onze afwezigheid zijn intrek neemt in ons nestje, de nodige papieren verzamelen en vooral: rustig blijven! Alles komt in orde!
De periode van het afscheid begint ook deze dagen. Vanavond afscheid op de duikclub, en dan alle kerstfeesten. Maar toch vooral wel heel gezellig. En maar voor 3 maanden he. Die zijn zo om!
maandag 7 december 2009
Zeester
Proficiat aan onszelf, wij zijn geslaagd! Onze eerste ster is binnen.
Zaterdag hebben we de laatste buitenduik van het seizoen gedaan en daarmee de 5e die nodig was om ons 1* brevet te behalen. Deze duik was weer onder stevig supporteren van Maureen, Gust en Marie Josée en er was ook weer lekkers aanwezig om bij op te warmen na de duik. Deze keer hebben we ons wel moeten omkleden onder grote paraplu's, maar echt koud was het toch nog niet.
Daarna feest in de duikclub, want de Sint kwam daar de kleinste duikertjes in spé verwennen. Ook wij kregen pannekoeken met ijs en geflambeerd met Mandarine Napoleon omdat we een heel jaar zoet zijn geweest. Na nog een stevige les CPR onder de disco lichtjes van de dansvloer waren we volleerd. Dummy An is dan wel 3 keer terug tot leven gewekt, ze moet toch lichtjes zat geweest zijn van al die wijn- en bierlucht die ze in haar longen gepompt kreeg. Maar ze kloeg toch niet, dus...
Zo hebben we al de nodige stempels en stickers verdiend en de papieren zijn op dit moment onderweg naar de CMAS om ons officieel in te schrijven als gebrevetteerde duikers die dan ook wereldwijd verzekerd zijn voor alle ongevallen die met duiken te maken hebben. Dit zeg ik zo omdat bijvoorbeeld ook naast het opstapje van de boot stappen en zo een breuk oplopen op die manier als duikongeval verzekerd en terugbetaald wordt.
Vorige week ben ik ook al geld gaan afhalen. En niet zomaar geld, nee! Vreemde deviezen... Wij zijn nu in het bezit van Yen (1 euro = ca 130 Yen dus 200 euro = ca 26.000 Yen! Dat wordt leuk rekenen ginderachter), US Dollars, AU Dollars en NZ Dollars. Allemaal zo'n mooi kleurrijk geld en die Amerikaanse Dollars zien er toch echt uit als Monopoly geld.
Het gevoel dat alles toch echt wel heel dichtbij komt wordt hierdoor sterker en sterker. En het is ook zo: binnen 26 dagen zijn we hier weg...
Zaterdag hebben we de laatste buitenduik van het seizoen gedaan en daarmee de 5e die nodig was om ons 1* brevet te behalen. Deze duik was weer onder stevig supporteren van Maureen, Gust en Marie Josée en er was ook weer lekkers aanwezig om bij op te warmen na de duik. Deze keer hebben we ons wel moeten omkleden onder grote paraplu's, maar echt koud was het toch nog niet.
Daarna feest in de duikclub, want de Sint kwam daar de kleinste duikertjes in spé verwennen. Ook wij kregen pannekoeken met ijs en geflambeerd met Mandarine Napoleon omdat we een heel jaar zoet zijn geweest. Na nog een stevige les CPR onder de disco lichtjes van de dansvloer waren we volleerd. Dummy An is dan wel 3 keer terug tot leven gewekt, ze moet toch lichtjes zat geweest zijn van al die wijn- en bierlucht die ze in haar longen gepompt kreeg. Maar ze kloeg toch niet, dus...
Zo hebben we al de nodige stempels en stickers verdiend en de papieren zijn op dit moment onderweg naar de CMAS om ons officieel in te schrijven als gebrevetteerde duikers die dan ook wereldwijd verzekerd zijn voor alle ongevallen die met duiken te maken hebben. Dit zeg ik zo omdat bijvoorbeeld ook naast het opstapje van de boot stappen en zo een breuk oplopen op die manier als duikongeval verzekerd en terugbetaald wordt.
Vorige week ben ik ook al geld gaan afhalen. En niet zomaar geld, nee! Vreemde deviezen... Wij zijn nu in het bezit van Yen (1 euro = ca 130 Yen dus 200 euro = ca 26.000 Yen! Dat wordt leuk rekenen ginderachter), US Dollars, AU Dollars en NZ Dollars. Allemaal zo'n mooi kleurrijk geld en die Amerikaanse Dollars zien er toch echt uit als Monopoly geld.
Het gevoel dat alles toch echt wel heel dichtbij komt wordt hierdoor sterker en sterker. En het is ook zo: binnen 26 dagen zijn we hier weg...
We gaan op road trip. Het avontuur tegemoet. Wie weet wat we allemaal gaan meemaken. Wij doen dat goed, samen. We begrijpen elkaar. En nu samen de wijde wereld in. Misschien wel de eerste keer van vele. In elk geval onze mooiste reis die we tot hier toe gemaakt hebben. Eentje waar we nog vele jaren zullen aan terugdenken. En meteen een soort jubileumreis: de dag dat we vertrekken zijn we 4 jaar en één dag samen. En gelukkiger dan ooit. Ondertussen hebben we leren duiken. Eén van de vele dingen op het verlanglijstje van wat ik nog in mijn leven wil doen. Op deze reis gaan we vele dingen kunnen afvinken. Zwemmen met dolfijnen, duiken tussen kleurrijke koralen en vissen, de tijd verliezen door volledig op te gaan in de natuur en de tijd terugvinden door te leven op het ritme van de zon die op en onder gaat. Op ontdekkingstocht in volledige autonomie op het continent dat mij al van kinds af aan tot de verbeelding sprak. Vanaf de dag dat mama mij in het middelbaar een agenda gaf waar per week een tweetal foto's stonden van een plek ergens in Australië, meestal een natuurpark. Het spel van het licht, de kleurschakeringen, de vreemde planten en exotische dieren. En dan het feit dat de seizoenen omgekeerd zijn, kerstmis met een kerstboom in de zomer en de toiletten die doorspoelen in de tegengestelde richting. Lopen de klokken daar dan ook in tegenwijzerzin? Doe ze daar echt alles averechts? 's Morgens frieten met biefstuk en 's avonds cornflakes en vers fruit? Zijn de Aussies echt zo 'laid back' als je in alle boekjes leest? Dat moet toch zo'n verademing zijn, vergeleken met hoe gestresseerd de mensen (inclusief mezelf) hier rondlopen. Niet constant bereikbaar zijn, geen rush tegen de klok (tenzij we een vlucht moeten halen!!) en terug in contact komen met de innerlijke mens. Het zal een zeer zuiverende ervaring zijn. Toen ik van Ijsland terugkwam was ik ook zo rustig. Zo zen. Zo gereinigd door het leven in de woeste natuur. Het is zo relativerend om te zien hoe wij als mens nog maar relatief kort rondlopen op deze aardbol. En misschien wel met totaal nieuwe inzichten thuiskomen.
zaterdag 28 november 2009
Een ijzige blik
We hebben weer ongelofelijk veel geluk gehad... Het regent al de hele week en ook de hele dag... Maar de 2.5 uur dat het allerhandigst zou zijn dat het niet regent, was het droog!
Om je in het duikpak te hijsen en na de duik terug om te kleden is het toch net iets aangenamer dat het niet met bakken uit de lucht valt. De bedoeling is namelijk dat je droge kleren kan aandoen. En het terug warm krijgt. En ook dat je nog wat kan nakletsen over het verloop van de duik (officieel gezegd: 'debriefen') en nog genieten van iets lekkers... Dit was de eerste keer dat we doken met een publiek. Maureen en Gust kwamen supporteren en hadden lekkere koffiekoeken, eclairs en warme koffie bij. En dat allemaal onder een droge hemel...
Toen het laatste slokje gluhwein -dat we dan ook nog aangeboden kregen van weer een toffe bende duikers op de parking- binnen was, begon het te druppelen. We hadden nog net 30 seconden om dag te zeggen en naar de auto te spurten, de rit naar huis was onder hevig klaterende regenval. Pfieuw! Chansaards dat wij zijn... Maar dat beseffen we wel.
Volgende week de laatste. Hopelijk vriest of hagelt het dan nog niet. Zo tijdens het omkleden, en dan vol kleine blauwe plekjes staan. Leuk! Nee, ik ga er vanuit dat we weer evenveel geluk zullen hebben. Misschien hebben we dan ook evenveel lekkers voor na de duik, het is dan ten slotte 5 december.
De duik zelf was ook weer heel leuk maar weer helemaal anders. Deze keer zijn Barry en ik tegelijk met Dirk naar beneden gedaan. Wij hingen aan elkaar met de buddylijn ipv aan Dirk. Ons leven en de veiligheid lagen in elkaars handen... Zo mooi! Tussen ons in zwom Dirk en hij had het midden van het touw vast (het is zo'n 1.5m lang) en bestuurde ons als waren we een span met paarden. Niet 3 pk dus maar 3 mk. Mensenkracht. Dan had ik ook nog mijn fototoestel bij mét onderwaterhuis zodat ik op 15 meter ook foto's kon trekken. Zo leuk! Maar wel een beetje afleidend. Mijn ontspanner lekte ook nog waardoor de druk op mijn fles met rasse schreden daalde. Daarom mocht ik mee met Dirk aan de fles maar dat betekent dan ook dat ik echt bijna tegen hem moest zwemmen want anders werd mijn mondstuk uitgerukt. Hard bijten op dat ding was dus de boodschap.
We zijn eventjes op 15 meter gaan kijken of we die kreeftjes van vorige week konden terugvinden om ze te fotograferen, maar de enige foto die ik ervan heb is troebel omdat ik was aan het omvallen. Als je onder water omvalt is het alsof je in slow motion naar een film kijkt. Je hoort er ook zo'n heel diepe 'Noooooh!!' bij. Maar ik viel dus om door de zware fles. Jammer van de foto maar het is ook de eerste keer dat ik met macro-instelling iets probeer te fotograferen dat enkel verlicht wordt door een pillampje op 15 meter diepte in de duisternis terwijl ik krampachtig mijn luchttoevoer probeer bij te houden. Dit klinkt leuk hé! Dat was het ook!
Dan zijn we naar 2 meter diepte gegaan en hebben we nog enkele proeven gedaan die noodzakelijk zijn om het brevet te behalen. Eerst de duikbril laten vollopen en terug leegmaken door het water eruit weg te duwen met de lucht die je via je neus uitademt. Dan de bril effectief uitdoen, ogen toehouden. Na rustig 3 keer in en uit te ademen terug de bril aandoen en weer leegmaken door uit te ademen langs de neus. Dit is een zeer belangrijke oefening voor wanneer per ongeluk je bril wordt uitgestampt zodat je niet volledig hulpeloos bent. En het ging! Maar ik moet wel zeggen, mijn oogballen hadden het daarna zo koud! Een volledig nieuwe ervaring voor mij. Je hele lichaam is eigenlijk beschermd door een isolerende laag en je ogen ook door de luchtkamer binnen je bril. Enkel een stuk van je wangen, kin en lippen zijn blootgesteld aan het koude water. Wanneer je dus bovenkomt heb je het gevoel dat je wat kwijlt en niet goed kan spreken omdat je lippen half bevroren zijn. En wanneer je dus onder water je bril uitdoet, voel je die koude zo op je ogen slaan. Speciaal!
De foto's die ik getrokken heb zijn ook te zien in de Flickr Photostream.
Ik ben content van de olympus, het was een goede investering.
Om je in het duikpak te hijsen en na de duik terug om te kleden is het toch net iets aangenamer dat het niet met bakken uit de lucht valt. De bedoeling is namelijk dat je droge kleren kan aandoen. En het terug warm krijgt. En ook dat je nog wat kan nakletsen over het verloop van de duik (officieel gezegd: 'debriefen') en nog genieten van iets lekkers... Dit was de eerste keer dat we doken met een publiek. Maureen en Gust kwamen supporteren en hadden lekkere koffiekoeken, eclairs en warme koffie bij. En dat allemaal onder een droge hemel...
Toen het laatste slokje gluhwein -dat we dan ook nog aangeboden kregen van weer een toffe bende duikers op de parking- binnen was, begon het te druppelen. We hadden nog net 30 seconden om dag te zeggen en naar de auto te spurten, de rit naar huis was onder hevig klaterende regenval. Pfieuw! Chansaards dat wij zijn... Maar dat beseffen we wel.
Volgende week de laatste. Hopelijk vriest of hagelt het dan nog niet. Zo tijdens het omkleden, en dan vol kleine blauwe plekjes staan. Leuk! Nee, ik ga er vanuit dat we weer evenveel geluk zullen hebben. Misschien hebben we dan ook evenveel lekkers voor na de duik, het is dan ten slotte 5 december.
De duik zelf was ook weer heel leuk maar weer helemaal anders. Deze keer zijn Barry en ik tegelijk met Dirk naar beneden gedaan. Wij hingen aan elkaar met de buddylijn ipv aan Dirk. Ons leven en de veiligheid lagen in elkaars handen... Zo mooi! Tussen ons in zwom Dirk en hij had het midden van het touw vast (het is zo'n 1.5m lang) en bestuurde ons als waren we een span met paarden. Niet 3 pk dus maar 3 mk. Mensenkracht. Dan had ik ook nog mijn fototoestel bij mét onderwaterhuis zodat ik op 15 meter ook foto's kon trekken. Zo leuk! Maar wel een beetje afleidend. Mijn ontspanner lekte ook nog waardoor de druk op mijn fles met rasse schreden daalde. Daarom mocht ik mee met Dirk aan de fles maar dat betekent dan ook dat ik echt bijna tegen hem moest zwemmen want anders werd mijn mondstuk uitgerukt. Hard bijten op dat ding was dus de boodschap.
We zijn eventjes op 15 meter gaan kijken of we die kreeftjes van vorige week konden terugvinden om ze te fotograferen, maar de enige foto die ik ervan heb is troebel omdat ik was aan het omvallen. Als je onder water omvalt is het alsof je in slow motion naar een film kijkt. Je hoort er ook zo'n heel diepe 'Noooooh!!' bij. Maar ik viel dus om door de zware fles. Jammer van de foto maar het is ook de eerste keer dat ik met macro-instelling iets probeer te fotograferen dat enkel verlicht wordt door een pillampje op 15 meter diepte in de duisternis terwijl ik krampachtig mijn luchttoevoer probeer bij te houden. Dit klinkt leuk hé! Dat was het ook!
Dan zijn we naar 2 meter diepte gegaan en hebben we nog enkele proeven gedaan die noodzakelijk zijn om het brevet te behalen. Eerst de duikbril laten vollopen en terug leegmaken door het water eruit weg te duwen met de lucht die je via je neus uitademt. Dan de bril effectief uitdoen, ogen toehouden. Na rustig 3 keer in en uit te ademen terug de bril aandoen en weer leegmaken door uit te ademen langs de neus. Dit is een zeer belangrijke oefening voor wanneer per ongeluk je bril wordt uitgestampt zodat je niet volledig hulpeloos bent. En het ging! Maar ik moet wel zeggen, mijn oogballen hadden het daarna zo koud! Een volledig nieuwe ervaring voor mij. Je hele lichaam is eigenlijk beschermd door een isolerende laag en je ogen ook door de luchtkamer binnen je bril. Enkel een stuk van je wangen, kin en lippen zijn blootgesteld aan het koude water. Wanneer je dus bovenkomt heb je het gevoel dat je wat kwijlt en niet goed kan spreken omdat je lippen half bevroren zijn. En wanneer je dus onder water je bril uitdoet, voel je die koude zo op je ogen slaan. Speciaal!
De foto's die ik getrokken heb zijn ook te zien in de Flickr Photostream.
Ik ben content van de olympus, het was een goede investering.
maandag 23 november 2009
15 meter
Dit weekend hebben we weer een duik gedaan. En ja hoor, we zijn afgedaald tot 15 meter! Dat staat als een paal onder water. Een mijlpaal. Best wel een verwezenlijking. Als je bedenkt dat we bij de eerste les in september slechts met moeite konden afdalen tot 4 meter (de bodem van het zwembad) met hevige pogingen om de oren te klaren en dan al helemaal hevig stonden van de adrenaline... Nu ging alles eigenlijk vrij rustig en gemoedelijk. We waren er klaar voor! Niemand had last van oren of ogen. Dus zijn we (op twee duiken na) klaar om te vertrekken! De datum komt steeds dichter bij: nog 5 weken voor de kerstvakantie en 6 weken voor we vertrekken.
In Australië hadden we ons ingeschreven voor een PADI duikcursus voor we op de cruise vertrekken. Aangezien we nog maar 2 duiken verwijderd zijn van ons 1* brevet en ik op clandestiene wijze al heb vernomen dat dat wel in de sjakosj is, heb ik contact opgenomen met Aussie tours en ondertussen is de cursus geannuleerd. Want we kunnen nu als volwaardige, niet meer groen en nat achter de oren gebrevetteerde duikers op die boot stappen en wapperend met onze haren en zwemvliezen stijlvol onder het wateroppervlak gaan vertoeven. Wat een verschil zal dat zijn met de Put van Ekeren! We hebben wel weer een boel kleine kreeftjes gezien daar op 15 meter diepte. Die beestjes zullen dat ook wel beu zijn om de zoveelste zaklamp in hun beweeglijke oogjes geschenen te krijgen, aangezien dat het enige is wat er te zien is op die diepte.
Dirk heeft inderdaad de lamp ook eventjes uitgedaan en als je dan in de diepte onder je kijkt (nog een 4 tal meters) dan zie je echt niets meer. Ook voor je is er niets te zien, dat werkt heel desoriënterend. Enkel als je naar boven kijkt zie je een flauw groenige schijn met vlokjes algen en stukjes planten die ronddwarrelen. En onze eigen luchtbelletjes die zo snel mogelijk naar het oppervlak racen om toch maar te ontkomen uit de diepe donkerte.
Onder water ziet alles er anders uit. Als je niet aan de wand zwemt of geen oriëntatiepunten (standbeelden, ...) ziet, wordt er gezwommen op kompas. De truc is redelijk gemakkelijk te onthouden: zuid = eruit. Dat heb ik vernomen van een toffe bende die daar ook was aan het duiken. Een deel van de leden van de Mantis duikersclub uit Merelbeke hadden er net hun 'soepduik' gedaan. Na het duiken werd er een heerlijk festijn van gluhwein, vers brood, soep en mosseltjes bovengehaald en wij mochten ervan meegenieten. Heerlijk zo opwarmen met een beker warme gluhwein. Een soort van apres-duik. Zo mogen er nog volgen... waarvoor onze dank!
Aangezien het duiken toch elke keer vlotter gaat, zal ik volgende week mijn onderwater fototoestel eens meenemen om te kijken of we die kreeftjes op harde pixel kunnen vastleggen. De foto's zullen verschijnen in het kadertje 'Flickr photostream' in de rechter zijbalk. Samen met deze fotobijlage heb ik ook een kaart toegevoegd aan de blog waarop je onze route kan volgen. Voorlopig zijn er enkel de vluchten op aangeduid. De stukken met de auto zal ik gaandeweg invullen met data en wat we er gezien hebben. Zo kunnen jullie allemaal mee op road trip!
Yeah!
In Australië hadden we ons ingeschreven voor een PADI duikcursus voor we op de cruise vertrekken. Aangezien we nog maar 2 duiken verwijderd zijn van ons 1* brevet en ik op clandestiene wijze al heb vernomen dat dat wel in de sjakosj is, heb ik contact opgenomen met Aussie tours en ondertussen is de cursus geannuleerd. Want we kunnen nu als volwaardige, niet meer groen en nat achter de oren gebrevetteerde duikers op die boot stappen en wapperend met onze haren en zwemvliezen stijlvol onder het wateroppervlak gaan vertoeven. Wat een verschil zal dat zijn met de Put van Ekeren! We hebben wel weer een boel kleine kreeftjes gezien daar op 15 meter diepte. Die beestjes zullen dat ook wel beu zijn om de zoveelste zaklamp in hun beweeglijke oogjes geschenen te krijgen, aangezien dat het enige is wat er te zien is op die diepte.
Dirk heeft inderdaad de lamp ook eventjes uitgedaan en als je dan in de diepte onder je kijkt (nog een 4 tal meters) dan zie je echt niets meer. Ook voor je is er niets te zien, dat werkt heel desoriënterend. Enkel als je naar boven kijkt zie je een flauw groenige schijn met vlokjes algen en stukjes planten die ronddwarrelen. En onze eigen luchtbelletjes die zo snel mogelijk naar het oppervlak racen om toch maar te ontkomen uit de diepe donkerte.
Onder water ziet alles er anders uit. Als je niet aan de wand zwemt of geen oriëntatiepunten (standbeelden, ...) ziet, wordt er gezwommen op kompas. De truc is redelijk gemakkelijk te onthouden: zuid = eruit. Dat heb ik vernomen van een toffe bende die daar ook was aan het duiken. Een deel van de leden van de Mantis duikersclub uit Merelbeke hadden er net hun 'soepduik' gedaan. Na het duiken werd er een heerlijk festijn van gluhwein, vers brood, soep en mosseltjes bovengehaald en wij mochten ervan meegenieten. Heerlijk zo opwarmen met een beker warme gluhwein. Een soort van apres-duik. Zo mogen er nog volgen... waarvoor onze dank!
Aangezien het duiken toch elke keer vlotter gaat, zal ik volgende week mijn onderwater fototoestel eens meenemen om te kijken of we die kreeftjes op harde pixel kunnen vastleggen. De foto's zullen verschijnen in het kadertje 'Flickr photostream' in de rechter zijbalk. Samen met deze fotobijlage heb ik ook een kaart toegevoegd aan de blog waarop je onze route kan volgen. Voorlopig zijn er enkel de vluchten op aangeduid. De stukken met de auto zal ik gaandeweg invullen met data en wat we er gezien hebben. Zo kunnen jullie allemaal mee op road trip!
Yeah!
dinsdag 17 november 2009
Zwart gat
Dit weekend de eerste twee doopduiken gedaan! Two down, three to go.
Wat een fantastische ervaring! Zo speciaal… Echt een onbekende wereld die voor ons open gaat. Als je gaat wandelen en je ziet een beek/rivier/meer/zee, ken je in feite alleen wat je zo kan zien als je over de oever buigt en probeert te zien of er iets leeft en beweegt onder het wateroppervlak. Dikwijls zie je een eendje of wat blaadjes drijven op het water, eventueel waterlelies of lisdoddes die door het wateroppervlak breken, iets waar de schrijvertjes niet in slagen, of wat vissen onder het wateroppervlak. Maar nu… volledig onder dat wateroppervlak naar beneden kijken, en ook naar boven kijken! Het lijkt wel of je in een droomwereld of een andere dimensie stapt. Boven je zie je door een flauw groenig waas in de verte een melkwit licht en enkele zonnestralen die alles omhullen in een goddelijke gloed. Onder je beweegt alles mooi ritmisch op de golven die je zelf creëert met je vinnen (of, kan ik me inbeelden, door de eventuele golfslag). Op het eerste zicht in de Put van Ekeren, lijkt er niet veel te leven behalve de andere duikers die met regelmatige ademhalingen luchtbelletjes naar boven jagen. Maar bij nader onderzoek leven er kleine mosseltjes, allerlei soorten planten en zelfs standbeelden lijken te leven door alle organismen die zich hebben gehecht op hun poreuze oppervlak. De standbeelden maken dat er iets extra’s te zien is: zo staat er in de Put een ‘Duvel’ bord, en enkele sculpturen. We hebben ook een soort kleine kreeft gezien (zo’n 15 cm).
In de Put van Ekeren is er ook een echte ‘put’: een rond kokervormig gat waarvan het diepste punt 20 meter diep is (geloof ik?). Hier zijn we nog niet in afgedaald, maar we hebben wel al 2 keer aan de rand van de put gezwommen en zo met het hoofdje over de rand gehangen. Aan de put lijkt geen eind te komen, zowel in diameter als in diepte, doordat het water slechts een 4-tal meter zichtbaarheid toelaat. De put ziet eruit als een groot zwart gat. Eventjes vroeg ik me af of dit nu is wat Stephen Hawking bedoelt, maar misschien ben ik nogal snel onder de indruk. Wat moet het niet zijn als je ergens op de oceaanbodem aan de rand van een klif van zo’n 400 meter diep ligt… Geen idee, maar volgens mij stokt je adem even bij zo’n aanzicht.
Toen duikleider Dirk op dat moment het teken deed met de duim naar beneden voor ‘afdalen’, zag ik dan ook in een flits hoe Julius Caesar de gladiator in kwestie de dood injoeg. Met een klein hartje en onregelmatige ademhaling knikte ik, deed het teken voor ‘ok’ en kneep wat harder in zijn hand. Uiteindelijk zijn we (nog) niet afgedaald, achteraf bleek dat hij bedoelde ‘kijk eens naar beneden’. Fieuw!! En toch ook een beetje jammer… Misschien volgende keer. Het lijkt me wel heel spannend. Om ons 1* brevet te behalen, zullen we in elk geval tot op 15 meter diepte afdalen. Dan zien we de bodem nog niet, maar toch volledig omringd door zwarte koude duisternis. Gelukkig houdt Dirk stevig je hand vast als je wat onzeker bent, en een waterproof zaklamp heeft hij ook bij. Dus ik zal niet alleen zijn en niet in volledige duisternis. Misschien vraag ik hem wel eventjes om de zaklamp te doven zodat de ogen kunnen wennen aan het laatste restje natuurlijk licht dat er misschien nog overschiet.
Toen ik met mijn hoofd al broebelend boven water kwam bij het einde van de duik, was het eerste wat ik zag een eendje dat wat kwaakte omdat ik ‘in’ zijn territorium kwam, en het tweede wat ik zag was Barry die op het ponton zat te wachten met een grote glimlach. We did it!
Op 9 meter diep zijn we geweest, dat zijn al iets meer dan 3 verdiepingen. En meer dan dubbel zo diep als het diepste van het zwembad. En vrij probleemloos! Barry had wel wat oorpijn, misschien toch iets te snel gedaald in combinatie met afgeleid te zijn door alles wat je ziet rondom je, dat niet te zien was in het zwembad. Maar, geen blijvende schade, eventjes dat trommelvlies laten recupereren en volgende keer iets voorzichtiger zijn.
We zijn nu al heel blij dat we dit allemaal niet voor de eerste keer in Australië zelf meemaken. Stel dat je last hebt van een of beide trommelvliezen, en je zou moeten recupereren. Als je dan betaald hebt voor 3 dagen duikcruise en je mag bvb 24 u of langer niet duiken, dan kan je zwaar beginnen vloeken! En dan snorkelen… met de tranen in de ogen.
Maar goed, de kans dat we zulke dingen voorhebben wordt kleiner met elke duik en elke oefening die we onder water uitvoeren en onze ervaring verreikt.
dinsdag 10 november 2009
jakki bakki
We lopen op wolkjes! Of moet ik zeggen drijven op euhm... boomstammen? Wat drijft nog op het water? (of zoals ze in Monty Python zo logisch vertellen: what floats in water? a duck!)
Wat ik probeer te vertellen, voor mijn vingers nog meer onzin typen: we zijn geslaagd voor onze vraagjes en praktische proeven van het duiken.
Nu moeten we nog de 5 buitenduiken doen in de putten van Ekeren. Normaal beginnen we daar dit weekend aan.
Aangezien het morgen een feestdag is en dus geen duikles voor het eerst in 7 weken, gaan we nog eens lekker eten. Zo kunnen we klinken op alle complimentjes die we gekregen hebben omdat we blijkbaar toch redelijk snel weg zijn met het duiken (op amper 6 lessen toch al voldoende voeling met de materie) en weeral een stapje dichter bij het doel: de reis!
En ook omdat eten toch zo leuk is... Net als slapen overigens. Zo zijn twee belangerijke aspecten van onze nationale feestdag meteen aan bod gekomen. Eens goed uitslapen en 's avonds lekker de innerlijke mens verwennen.
Maar... alles in functie van de reis! Daarom gaan we dus Japans eten. hihi, je moet er maar op komen he, voor alles is er een uitleg! Teppan Yaki zal het worden. Als je eventjes opzoekt (lang leve wikipedia!) wat dit letterlijk betekent, lezen we: teppan = ijzeren plaat en yaki = gebakken. Dit geeft dan weer een totaal nieuwe betekenis aan 'jakki bakki'!
Maar dit geheel terzijde.
Misschien valt het op, maar ik heb een beetje honger en dat verlamt de geest.
Volgende week verslag van onze doopduik!
Wat ik probeer te vertellen, voor mijn vingers nog meer onzin typen: we zijn geslaagd voor onze vraagjes en praktische proeven van het duiken.
Nu moeten we nog de 5 buitenduiken doen in de putten van Ekeren. Normaal beginnen we daar dit weekend aan.
Aangezien het morgen een feestdag is en dus geen duikles voor het eerst in 7 weken, gaan we nog eens lekker eten. Zo kunnen we klinken op alle complimentjes die we gekregen hebben omdat we blijkbaar toch redelijk snel weg zijn met het duiken (op amper 6 lessen toch al voldoende voeling met de materie) en weeral een stapje dichter bij het doel: de reis!
En ook omdat eten toch zo leuk is... Net als slapen overigens. Zo zijn twee belangerijke aspecten van onze nationale feestdag meteen aan bod gekomen. Eens goed uitslapen en 's avonds lekker de innerlijke mens verwennen.
Maar... alles in functie van de reis! Daarom gaan we dus Japans eten. hihi, je moet er maar op komen he, voor alles is er een uitleg! Teppan Yaki zal het worden. Als je eventjes opzoekt (lang leve wikipedia!) wat dit letterlijk betekent, lezen we: teppan = ijzeren plaat en yaki = gebakken. Dit geeft dan weer een totaal nieuwe betekenis aan 'jakki bakki'!
Maar dit geheel terzijde.
Misschien valt het op, maar ik heb een beetje honger en dat verlamt de geest.
Volgende week verslag van onze doopduik!
dinsdag 3 november 2009
Hit the road
"Het is al eventjes geleden dat je een berichtje gepost hebt, he?"
Tjah... De meeste dingen zijn voorbereid en we zijn nog steeds niet vertrokken. Dus heb ik eventjes niet zo fantastisch veel te vertellen.
Wat staat er nog op til?
We hebben woensdag examen van de duikles. Praktische vraagjes over veiligheid, en dan praktische oefeningen. Hoe onder water je mondstuk met perslucht door te geven zonder te stikken, je bril leeg te krijgen zonder boven te komen, dalen zonder oorpijn te hebben, stijgen zonder je longen te scheuren, duiken zonder het rif te beschadigen, spreken zonder je stem te gebruiken. Als ik dat zo allemaal op een rijtje zet mag je precies helemaal niks! Hoe kan het dan zo leuk zijn? De verklaring is zo vanzelfsprekend dat ze de evidentie overstijgt: als het niet mag is het altijd leuker!
Nee hoor... duiken is nu net een van de bezigheden waarin we heel erg braaf doen wat ons gezegd wordt, zonder tegenstribbelen. Spelen met vuur onder water is niet zo'n goed idee he. Dus Archimedes en andere griekse oernerds mogen op hun twee oren slapen in hun gecremeerde beginselen van de hydrostatica. Maar goed dat die jongens er toen zo hard hebben over nagedacht, of wij konden nu niet duiken!
Naast het hele duikverhaal (er moeten dan ook nog 5 buitenduiken in ons logboek genoteerd kunnen worden voor we ons gebrevetteerd duikers kunnen noemen), ben ik stilletjes begonnen met het uitstippelen van de route in Australië. Ik speel een beetje vals... Hohoo! Ik ben gaan kijken naar de routes die ze op Riksja.be (zie link) en Aussietours.be (zie ook link) voorstellen om van Melbourne naar Cairns te trekken. Voortbouwen op ervaring en goede raad van mede wereldreizigers noemen we dat dan. Klinkt toch beter dan lamzakkerij? Na overleg (ja, ok) heb ik enkele mogelijkheden in mijn notitieboekje verslagen zodat we ter plaatse over ongeveer 3 maand in ons Toyota Corrolatje met de kaart op de schoot erg geconcentreerd links rijdend terwijl duchtig kangoroo's en wallabies ontwijkend, al met enige achtergrondinformatie op elk tegemoetkomend kruispunt kunnen beslissen of we links, rechts of rechtdoor moeten gaan. -inademen-
Fieuw, dat klinkt moeilijk! Leuk, zo eens andere beslissingen moeten nemen dan 'wat wil ik vanavond eten' of 'neem ik nog een tasje koffie of eerder thee'.
Zaten we maar al in ons autootje met het stof in de haren naar één van de on-the-road cd'tjes te luisteren die we nog gaan samenstellen, puffend van de warmte en lurkend aan een fles lauw water... heerlijk!
Tjah... De meeste dingen zijn voorbereid en we zijn nog steeds niet vertrokken. Dus heb ik eventjes niet zo fantastisch veel te vertellen.
Wat staat er nog op til?
We hebben woensdag examen van de duikles. Praktische vraagjes over veiligheid, en dan praktische oefeningen. Hoe onder water je mondstuk met perslucht door te geven zonder te stikken, je bril leeg te krijgen zonder boven te komen, dalen zonder oorpijn te hebben, stijgen zonder je longen te scheuren, duiken zonder het rif te beschadigen, spreken zonder je stem te gebruiken. Als ik dat zo allemaal op een rijtje zet mag je precies helemaal niks! Hoe kan het dan zo leuk zijn? De verklaring is zo vanzelfsprekend dat ze de evidentie overstijgt: als het niet mag is het altijd leuker!
Nee hoor... duiken is nu net een van de bezigheden waarin we heel erg braaf doen wat ons gezegd wordt, zonder tegenstribbelen. Spelen met vuur onder water is niet zo'n goed idee he. Dus Archimedes en andere griekse oernerds mogen op hun twee oren slapen in hun gecremeerde beginselen van de hydrostatica. Maar goed dat die jongens er toen zo hard hebben over nagedacht, of wij konden nu niet duiken!
Naast het hele duikverhaal (er moeten dan ook nog 5 buitenduiken in ons logboek genoteerd kunnen worden voor we ons gebrevetteerd duikers kunnen noemen), ben ik stilletjes begonnen met het uitstippelen van de route in Australië. Ik speel een beetje vals... Hohoo! Ik ben gaan kijken naar de routes die ze op Riksja.be (zie link) en Aussietours.be (zie ook link) voorstellen om van Melbourne naar Cairns te trekken. Voortbouwen op ervaring en goede raad van mede wereldreizigers noemen we dat dan. Klinkt toch beter dan lamzakkerij? Na overleg (ja, ok) heb ik enkele mogelijkheden in mijn notitieboekje verslagen zodat we ter plaatse over ongeveer 3 maand in ons Toyota Corrolatje met de kaart op de schoot erg geconcentreerd links rijdend terwijl duchtig kangoroo's en wallabies ontwijkend, al met enige achtergrondinformatie op elk tegemoetkomend kruispunt kunnen beslissen of we links, rechts of rechtdoor moeten gaan. -inademen-
Fieuw, dat klinkt moeilijk! Leuk, zo eens andere beslissingen moeten nemen dan 'wat wil ik vanavond eten' of 'neem ik nog een tasje koffie of eerder thee'.
Zaten we maar al in ons autootje met het stof in de haren naar één van de on-the-road cd'tjes te luisteren die we nog gaan samenstellen, puffend van de warmte en lurkend aan een fles lauw water... heerlijk!
maandag 26 oktober 2009
Olympus Mju
Vorige week was mijn nieuw speelgoedje aangekomen in de winkel. Voorlopig zonder onderwaterhuis, maar zonder kan de Olympus Mju ook al tot 10 meter diep gebruikt worden. En aangezien het zwembad maar 4 meter diep is, heb ik het dan ook meteen gedoopt.
Zo leuk! En zo spannend ook de eerste keer dat je het als een theezakje even sopt in het water, half verwachtende dat er zo'n rood wolkje rozenbottel aroma uit zou trekken. Goed nieuws: dat was niet het geval!
Tijdens de oefeningen heb ik al wat foto's van Barry en van mezelf (redelijk close-up dus) getrokken en ze zien er prima uit. In het toestel zitten instellingen voor onder water fotografie wat inhoudt dat er een roodfilter in verwerkt zit. Voorlopig op 4 meter diep zien ze er goed uit.
Zeker voor zo'n klein en compact digitaal ding...
De foto's moet ik nog van het toestel halen, maar ze verschijnen hier binnenkort.
Zo leuk! En zo spannend ook de eerste keer dat je het als een theezakje even sopt in het water, half verwachtende dat er zo'n rood wolkje rozenbottel aroma uit zou trekken. Goed nieuws: dat was niet het geval!
Tijdens de oefeningen heb ik al wat foto's van Barry en van mezelf (redelijk close-up dus) getrokken en ze zien er prima uit. In het toestel zitten instellingen voor onder water fotografie wat inhoudt dat er een roodfilter in verwerkt zit. Voorlopig op 4 meter diep zien ze er goed uit.
Zeker voor zo'n klein en compact digitaal ding...
De foto's moet ik nog van het toestel halen, maar ze verschijnen hier binnenkort.
Ook onze duikvaardigheden verbeteren enorm. Volgens de instructeurs zouden we nog ons 1* brevet kunnen halen voor de kerstvakantie. Dan voelen we ons als visjes in het water! Misschien eerder nog als Nemo, met zo één klein gehandicapt vinnetje maar er toch van overtuigd dat je klaar bent voor het echte werk. Het zal wel in een zeer koude put van Ekeren zijn als we in november onze doopduiken doen... brrrrrrr
woensdag 14 oktober 2009
Herfstblaadjes
Vanavond onze eerste theorie les van het duiken. We moesten tegen dan een klein boekje uitlezen waarin al het belangerijkste staat dat we moeten weten voor we de onderwaterwereld op een veilige manier onveilig mogen maken.
Zoals misschien al wel duidelijk was, ben ik toch wel vrij enthousiast over het duiken. Maar... de neveneffecten die kunnen ontstaan door je lichaam gedurende langere tijd op bepaalde diepten in het water onder te dompelen zijn toch niet allemaal even smakelijk. Over het algemeen heb ik een zeer rijke én visuele fantasie en in mijn hoofd komen al de opgesomde effecten dan ook tegelijkertijd tot uiting wat een koude rilling over mijn rug veroorzaakt.
Wat gebeurt er onder water? Door de grote druk van het water boven je worden alle luchtruimtes in je lichaam samengedrukt. Algemeen gekend effect: je oren klikken en je moet zo wat slikken zoals op het vliegtuig, zodat de druk kan ontsnappen.
Geen probleem. Als het dat maar is, denk je dan. Maar er zijn nog luchtruimtes in je lichaam! Onder andere in je maag... Vooral wanneer je vloeistoffen met prik hebt gedronken en/of bonen, ajuin, kool en andere amusante voeding heb verorberd. Dan krijg je al wel eens last van een of meerdere luchtbellen in je maag en darmen. Dat is menselijk! Daar hebben we allemaal al eens getuige van mogen zijn. Op grote diepte zijn dit maar kleine luchtbellen (door de druk), maar wanneer je terug bovenkomt nemen ze enorm toe in volume en zo kan je kolieken krijgen. Wat kan je hieraan doen? (buiten zulk eten en drinken niet te nuttigen als je de keuze hebt) Dit staat in het theorie boekje: "ga met je buddy samen naar max 6m diepte om gedurende 15 min de opgehoopte lucht die door het dalen weer wat kleiner is geworden in volume, weg te boeren of te flatuleren." Wat leuk voor je buddy! Hopelijk hebben we dan toch tenminste allebei hetzelfde gegeten zodat het niet een eenzijdig onderwaterconcert is. Wat trouwens ook prachtige foto's moet opleveren, want 'flatuleren' onder water is wel zichtbaar, in tegenstelling tot op het land. Dan zie je van die gifgroene luchtbelletjes naar boven darrelen... als vrolijke herfstblaadjes!
Een ander neveneffect om naar uit te kijken is toch wel dat je blijbaar bij het duiken in 'levend' water redelijk vatbaar bent voor een schimmelinfectie in de buitenste gehoorgang. Dit is namelijk een lekker warm en beschut plekje voor de snode schimmelbeestjes. Men noemt dit een 'zwemmersoor'! Dit kan vanaf nu mee in het rijtje obscure ziektes die maken dat sporten zo gezond is, samen met de tennis elleboog, de loopknie, de bowlingpols en de denkfrons (jaja, van de denksport!).
Maar zoals steeds: je moet er wat voor over hebben. Als je het écht graag doet, neem je deze cadeautjes der natuur er vol enthousiasme bij...
Zoals misschien al wel duidelijk was, ben ik toch wel vrij enthousiast over het duiken. Maar... de neveneffecten die kunnen ontstaan door je lichaam gedurende langere tijd op bepaalde diepten in het water onder te dompelen zijn toch niet allemaal even smakelijk. Over het algemeen heb ik een zeer rijke én visuele fantasie en in mijn hoofd komen al de opgesomde effecten dan ook tegelijkertijd tot uiting wat een koude rilling over mijn rug veroorzaakt.
Wat gebeurt er onder water? Door de grote druk van het water boven je worden alle luchtruimtes in je lichaam samengedrukt. Algemeen gekend effect: je oren klikken en je moet zo wat slikken zoals op het vliegtuig, zodat de druk kan ontsnappen.
Geen probleem. Als het dat maar is, denk je dan. Maar er zijn nog luchtruimtes in je lichaam! Onder andere in je maag... Vooral wanneer je vloeistoffen met prik hebt gedronken en/of bonen, ajuin, kool en andere amusante voeding heb verorberd. Dan krijg je al wel eens last van een of meerdere luchtbellen in je maag en darmen. Dat is menselijk! Daar hebben we allemaal al eens getuige van mogen zijn. Op grote diepte zijn dit maar kleine luchtbellen (door de druk), maar wanneer je terug bovenkomt nemen ze enorm toe in volume en zo kan je kolieken krijgen. Wat kan je hieraan doen? (buiten zulk eten en drinken niet te nuttigen als je de keuze hebt) Dit staat in het theorie boekje: "ga met je buddy samen naar max 6m diepte om gedurende 15 min de opgehoopte lucht die door het dalen weer wat kleiner is geworden in volume, weg te boeren of te flatuleren." Wat leuk voor je buddy! Hopelijk hebben we dan toch tenminste allebei hetzelfde gegeten zodat het niet een eenzijdig onderwaterconcert is. Wat trouwens ook prachtige foto's moet opleveren, want 'flatuleren' onder water is wel zichtbaar, in tegenstelling tot op het land. Dan zie je van die gifgroene luchtbelletjes naar boven darrelen... als vrolijke herfstblaadjes!
Een ander neveneffect om naar uit te kijken is toch wel dat je blijbaar bij het duiken in 'levend' water redelijk vatbaar bent voor een schimmelinfectie in de buitenste gehoorgang. Dit is namelijk een lekker warm en beschut plekje voor de snode schimmelbeestjes. Men noemt dit een 'zwemmersoor'! Dit kan vanaf nu mee in het rijtje obscure ziektes die maken dat sporten zo gezond is, samen met de tennis elleboog, de loopknie, de bowlingpols en de denkfrons (jaja, van de denksport!).
Maar zoals steeds: je moet er wat voor over hebben. Als je het écht graag doet, neem je deze cadeautjes der natuur er vol enthousiasme bij...
maandag 5 oktober 2009
Paklijst
Zoals beloofd, een paklijst is onderaan dit bericht te vinden. Ik heb het upgeload bij Scribd, nog zo'n fantastische uitvinding voor mensen die totaal geen gevoel voor privé hebben, zoals al die zotten die hun hele leven online publiceren op een blog. Heerlijk toch!
Misschien gebruiken we deze software ook nog wel om belangrijke documenten te uploaden voor we op reis vertrekken (visa, internationale rijbewijzen, ...), want je kan instellen dat de documenten privé zijn tenzij je de 'geheime' url kent.
Ook foto's kunnen hiermee online gezet worden, wat maakt dat je de geheugenkaartjes op reis kan vrijmaken, zo kunnen ze niet meer verloren gaan/ gepikt worden en heb je terug geheugen vrij voor nieuwe foto's. En dat kan wel eens goed van pas komen.
De paklijst hieronder is van toepassing op reizen van alle lengte: van 2 weken tot 3 maanden en nog langer (misschien in de toekomst?) Het enige wat ik er nog zou aan toevoegen (oooh, een schandaal! aan iemand zeggen hoor) is voor mij een rokje waarmee ik ook eens in een deftig restaurant binnen kan en voor Barry een deftige broek. Vanzelfsprekend ook in een niet kreukend, snel drogend stofje. Natuurlijk! Want ik zou graag in Los Angeles eens gaan eten in een restaurant van Gordon Ramsey en anders gaat hij ons zeker de huid vol schelden... Al is dat bijna de reden dat je daar naartoe gaat. Maar liever nog zou ik hebben dat hij iemand anders dan ons uitscheldt, dan moeten wij toch niet door de grond zakken van schaamte. Daarom dus: stadskledij!
zondag 4 oktober 2009
Ontdekkingstocht
Een primeur!
De eerste foto van onze avonturen, nog veilig op het continent Europa...
Voorlopig nog geen exotische of gevaarlijke dieren in zicht!
maandag 28 september 2009
Avontuur op bestelling
Hoewel ik af en toe de drang voel om te nestelen, te 'settelen', heb ik nog veel meer het gevoel dat ik wil losbreken uit de routine van het leven hier.
Wij hebben het hier fantastisch. Hier in ons nestje. Het comfortabele leventje. Als de wekker gaat staan we op, als we honger hebben eten we iets en tijdens de werkuren doen we wat er van ons verwacht wordt. We doen leuke dingen, jagen elk onze doelen na in onze hobby's en nemen onder andere daarin ook wel risico's die uiteindelijk toch maken dat het leven meer is dan 5 dagen per week werken en 2 dagen per week niet werken. Maar toch, na ondertussen 5 jaar afgestudeerd te zijn en te werken, heb ik even zin in iets anders. Gelukkig wil Barry met me mee... Samen losbreken en ontdekken is nog leuker dan alleen. Hoe zeiden ze dat? Gedeeld plezier is dubbel plezier, gedeelde smart is halve smart.
Het is nu eind september, wat maakt dat er nog 3 maanden resteren. 3 drukke maanden, gelukkig! En ze zullen ook wel snel genoeg om zijn want toch moeten er nog wel wat dingetjes geregeld worden.
Dit weekend zijn we naar Decathlon geweest. Dat was leuk... en ook niet. Hoe harder ik me inbeeld er te zijn om zo goed mogelijk te kunnen beslissen wat we zullen nodig hebben, hoe lastiger het is om daarna terug in Antwerpen te zijn. We hebben allerlei lichtgewicht, sneldrogende en praktische kledij gekocht. Al eens neuzen tussen de tentjes voor een eerste indruk van wat het aanbod is... En stilaan beginnen nadenken over de paklist.
Ik ga op reis voor 3 maand en ik neem mee...
zo weinig mogelijk! en alleen dingen die ik zeker nodig zal hebben! maar dat blijkt toch niet zo heel veel te zijn. Want voor 3 maand ga je geen 90 onderbroeken meenemen. Terwijl je dat wel doet (ik toch) wanneer je 14 dagen weggaat. Maar waar trek je de grens? Ik heb er al veel over gelezen en opgezocht, en mijn conclusie is van toch te proberen een week door te kunnen komen zonder dat het hoognodig is om een handwasje te doen.
Binnenkort zal ik hier op de blog een paklist posten die ik samengesteld heb aan de hand van verschillende bronnen. Zowel moeders raad als blogs van doorwinterde reizigers als artikels in het as adventure magazine en gewoon gezond verstand. Ook om mezelf ervan te overtuigen dat we hiermee echt voldoende zullen voorzien zijn op onvoorziene omstandigheden (tjah...).
Onvoorziene omstandigheden zijn het perfecte antiserum tegen de dagelijkse beslommeringen, dus ik verwacht onverwachte gebeurtenissen! Nu voel ik natuurlijk al dat er bijvoorbeeld een rugzak niet zal aankomen in Tokyo en dat ik dan van alle kanten ga horen dat ik er zelf om gevraagd had, maar dat hoeft nu ook weer niet. Al weet ik goed genoeg dat je niet zelf kan beslissen welke onvoorziene omstandigheid je wel graag wil meemaken en welke liever niet... Toch is een avontuurtje welkom. Het is toch grappig als je beseft dat je evengoed wil dat je avontuur vlekkeloos verloopt. Maar is dat dan wel een echt avontuur? Dat is toch eerder een veilig, uitgestippeld avontuur. Instinctief wil ik dat liever ook wel, maar eigenlijk is het toch ook interessant als je uit je balans gehaald wordt en dan een nieuw evenwicht moet vinden. Als puntje bij paaltje komt zal ik het met een heel klein hartje tegemoet gaan en met koud zweet de stap in het onbekende zetten... gelukkig met een struize vent aan mijn zijde!
donderdag 24 september 2009
Speelgoed
Gisteren onze eerste duikles! Het was fantastisch!
Jaja, we hebben er zin in. We werden hartelijk verwelkomd en hebben al een heleboel leuke dingen gedaan om een beeld te krijgen van de basisvaardigheden. En het ging eigenlijk vrij vlot! Vele handelingen zullen natuurlijk vooral heel veel herhaald moeten worden, zodat je ze op den duur doet zonder erbij te moeten nadenken. Maar daar hebben we nog tijd voor tot eind december. Als we voldoende snel vorderen, hebben we ons eerste ster brevet gehaald voor we vertrekken.
Wat bij de hele duik experience hoort, is ook wel het trekken van mooie foto's onder water. Maarrr... daar hebben we deftig materiaal voor nodig. Ik heb al wat zitten rondsnuisteren op internet en ben tot de voorlopige conclusie gekomen dat de Olympus µ TOUGH-8000 (ca 350 euro) wel een zeer interessant toestel kan zijn. Het is waterbestendig tot 10m diepte, we mogen erop gaan staan (alleen niet tegelijk: 100kg druk kan hij weerstaan), mogen ermee gooien (tot 2m hoogte valbestendig), in de diepvries steken (tot -10°C) en mits aanschaf van een onderwaterhuis (ca 250 euro) kan hij later nog tot 40m diep waterbestendig gemaakt worden. Lijkt me ideaal om zo te beginnen met een toestel voor duikers die nog nat zijn achter de oren en dan te kunnen uitbreiden wanneer we op ons duimpje tot 40m diep kunnen duiken.
Nu voel ik me zo eventjes als een kind met een nieuw speelgoedje. Of toch wanneer je de geheime stockeerplaats van de sint in de kelder had ontdekt en een clandestiene blik had kunnen werpen op al het leuks en lekkers dat de brave oude man ging brengen.
Zouden er geen chokolade zeemeerminnen bestaan? Een gat in de markt volgens mij. Ik zal eens een mailtje sturen naar Guylian.
Jaja, we hebben er zin in. We werden hartelijk verwelkomd en hebben al een heleboel leuke dingen gedaan om een beeld te krijgen van de basisvaardigheden. En het ging eigenlijk vrij vlot! Vele handelingen zullen natuurlijk vooral heel veel herhaald moeten worden, zodat je ze op den duur doet zonder erbij te moeten nadenken. Maar daar hebben we nog tijd voor tot eind december. Als we voldoende snel vorderen, hebben we ons eerste ster brevet gehaald voor we vertrekken.
Wat bij de hele duik experience hoort, is ook wel het trekken van mooie foto's onder water. Maarrr... daar hebben we deftig materiaal voor nodig. Ik heb al wat zitten rondsnuisteren op internet en ben tot de voorlopige conclusie gekomen dat de Olympus µ TOUGH-8000 (ca 350 euro) wel een zeer interessant toestel kan zijn. Het is waterbestendig tot 10m diepte, we mogen erop gaan staan (alleen niet tegelijk: 100kg druk kan hij weerstaan), mogen ermee gooien (tot 2m hoogte valbestendig), in de diepvries steken (tot -10°C) en mits aanschaf van een onderwaterhuis (ca 250 euro) kan hij later nog tot 40m diep waterbestendig gemaakt worden. Lijkt me ideaal om zo te beginnen met een toestel voor duikers die nog nat zijn achter de oren en dan te kunnen uitbreiden wanneer we op ons duimpje tot 40m diep kunnen duiken.
Nu voel ik me zo eventjes als een kind met een nieuw speelgoedje. Of toch wanneer je de geheime stockeerplaats van de sint in de kelder had ontdekt en een clandestiene blik had kunnen werpen op al het leuks en lekkers dat de brave oude man ging brengen.
Zouden er geen chokolade zeemeerminnen bestaan? Een gat in de markt volgens mij. Ik zal eens een mailtje sturen naar Guylian.
vrijdag 11 september 2009
Kleine zeemeermin
Het is altijd raar als je iets beseft dat je eigenlijk al wist. Maar dan zo dat je geveld bent als door bliksem op een zonnige dag. Gevloerd. Met de pootjes in de lucht, zoals wanneer je rake klappen kreeg van de bokshandschoen bij de Grote Meneer Kaktusshow (jaja, met k, niet met c!).
Vandaag was zo'n dag voor mij. Wat ik besefte was nochtans geen wereldschokkend nieuws. Ik wéét dat ik graag wil vertrekken. Maar dat het zo dringend is, had ik voor vandaag nog niet door. Laat ons zeggen dat ik het nu wel begrepen heb.
Dat komt ervan als je zo'n groot inlevingsvermogen hebt. Al die voorbereidingen zijn zo leuk dat het lijkt of je er al bent... en dan toch niet! Gelukkig weet ik dat een groot deel van het plezier bestaat uit het snakken, het smachten naar dat ene moment waarop het hele avontuur begint. Daar kunnen we wel vrede mee nemen. Het ene moment al meer dan het andere, maar toch. Good times are a comin'!
Deze vlaag van ongeduldigheid is getriggerd door een nieuw facet dat net toegevoegd is aan het hele reisplan. De laatste stop die we in Australië maken voor we de Grote Oceaan oversteken, is Great Barrier Reef. Als bioloog is dit al jaren een natte droom. Die natte werkelijkheid wordt, want we gaan duiken! Oorspronkelijk wilden we als pure leek wat duiken betreft gewoon een twee daagse cursus volgen in Australië zelf, brevetje halen en hup! De boot op voor een drie daagse cruise die de spreekwoordelijke kers op de Australische taart vormt. Een voor ons totaal vreemde, ongerepte wereld ligt te wachten om zich aan ons te ontsluiten.
Ondertussen is ons duidelijk gemaakt (lang leve de goede raad!) dat we nog meer zullen gaan genieten als we al een beetje gewend zijn aan de handelingen die horen bij het duiken. Na een beetje rondzoeken en informatie inwinnen hebben we ons dan ingeschreven voor een duikcursus tijdens de nog resterende maanden dat we hier in (het steeds grijzer lijkende) België de tijd doden. Vanaf 23 september gaan we elke woensdagavond volledig gefocust met ons doel voor ogen letterlijk ondergedompeld worden voor een glimp van wat ons te wachten staat aan de andere kant van de wereld. En wie weet, misschien ligt daar wel een nieuwe passie te wachten op de bodem van het bad.
Dit wetende was het vandaag dus nog moeilijker om lijdzaam toe te kijken hoe de wijzers van de klok altijd even traag vooruitgaan.
Waar is de tijd dat ik als klein meisje onder water in het zwembad de liedjes van de kleine zeemeermin zong en persé lang haar wou hebben omdat dat dan zo mooi op en neer golfde als ik met een soort dolfijnslag zwom...
vrijdag 4 september 2009
Kriebels
De kriebels komen toch af en toe al op. Zoals wanneer je als kind in de schommel zat en vanop het hoogste punt terug naar beneden begint te zwaaien. Die vlindertjes!
Brrr maar wel zalig!
Zo'n paniek stemmetje dat zich afvraagt wat nu nog allemaal moet geregeld worden, is er niks over het hoofd gezien, toch snel nog wat opzoeken, ...
Heerlijk vind ik dat gevoel!
Wat hebben we de afgelopen weken nog geregeld?
We hebben een hotel geboekt in één van de harten van Tokyo. Het is een enorm ingewikkelde stad als je zo eens even op internet zoekt. Zou er geen boek 'Tokyo voor dummy's" bestaan?
We denken dat het goed gelegen is en net deftig genoeg om in het bed te durven gaan liggen zonder dat het overal zal gaan beginnen kriebelen (slechte kriebels dan).
Ook hebben we een hotel geboekt in het hartje van LA (downtwn city downtown the city). Het was geen vereiste, maar er is een Starbucks om de hoek, en een Sushi Boy aan de overkant. En daar gaan we niet over klagen...
Iced caffé latte with skimmed milk no sugar, here I come! Ik ken het nog van buiten van in New York. (en binnenkort opent er hier in het Centraal Station van Antwerpen ook een Starbucks! Daar ga ik me toch af en toe eens aan vergrijpen. En dan met zo'n dromerige ogen vol nostalgie iets bestellen...)
Maar het ging eigenlijk over ons hotel in LA. We hadden al enkele kandidaat-hotels gevonden, maar dan is Barry altijd zo slim om eens naar reviews te gaan kijken van mensen die er al gelogeerd hebben. Voor Tokyo hadden we meteen een goeie vast, maar voor LA hebben we wel een paar schrikwekkende comments gelezen... Gaande van ratten onder het bed en schimmel in de douche tot kakkerlakken in het restaurant. En dat terwijl we tegen dan het 'survival' gedeelte achter ons gelaten hebben! Vanaf dat we de Atlantische Oceaan hebben overgestoken, is het gedaan met de survival! Lang leve de luxe!
Dus... hebben we iets gekozen zonder huisdieren. Voor dat we thuiskomen bij ons poesje dat zal liggen krullen op haar rugje ter verwelkoming (na het 3 maanden voor iemand anders gedaan te hebben, de verraadster!)
Maar goed we dwalen weer af. Luxe, daar hadden we het over. En LA. En zo mogelijk de combinatie van de twee. Daar hebben we nog wel wat op gevonden!
Zoals we voor NY een City Pass hadden besteld, ligt er nu ook eentje klaar in LA. Inbegrepen: een keuze tussen enkele musea en ook enkele tours around town. Ondere andere zo'n tour waarbij je met een busje door Hollywood rijdt en ze zeggen welke celebrity waar woont. Sla me dood maar dit vind ik echt fantastisch! Zo wat voyeuren en vergelijken wie de vetste poort heeft met de meeste camera's...
En nog een toppunt van luxe: we wisten al wel dat we naar de Universal Studios zouden gaan, maar blijkbaar verkopen ze 'Front of the line Tickets'. Dit houdt in dat je voor geen enkele attractie moet aanschuiven, altijd mag voorsteken en bij een show op een designated area mag plaatsnemen die een mooi zicht heeft vanvoor in het publiek. Die tickets hebben we dan ook prompt besteld! Waarschijnlijk gaan we van ons leven niet meer een tweede keer naar de Studios, dus die ene keer gaan we het wel zo doen dat we zo veel mogelijk kunnen zien op één dag.
Spannend...
Brrr maar wel zalig!
Zo'n paniek stemmetje dat zich afvraagt wat nu nog allemaal moet geregeld worden, is er niks over het hoofd gezien, toch snel nog wat opzoeken, ...
Heerlijk vind ik dat gevoel!
Wat hebben we de afgelopen weken nog geregeld?
We hebben een hotel geboekt in één van de harten van Tokyo. Het is een enorm ingewikkelde stad als je zo eens even op internet zoekt. Zou er geen boek 'Tokyo voor dummy's" bestaan?
We denken dat het goed gelegen is en net deftig genoeg om in het bed te durven gaan liggen zonder dat het overal zal gaan beginnen kriebelen (slechte kriebels dan).
Ook hebben we een hotel geboekt in het hartje van LA (downtwn city downtown the city). Het was geen vereiste, maar er is een Starbucks om de hoek, en een Sushi Boy aan de overkant. En daar gaan we niet over klagen...
Iced caffé latte with skimmed milk no sugar, here I come! Ik ken het nog van buiten van in New York. (en binnenkort opent er hier in het Centraal Station van Antwerpen ook een Starbucks! Daar ga ik me toch af en toe eens aan vergrijpen. En dan met zo'n dromerige ogen vol nostalgie iets bestellen...)
Maar het ging eigenlijk over ons hotel in LA. We hadden al enkele kandidaat-hotels gevonden, maar dan is Barry altijd zo slim om eens naar reviews te gaan kijken van mensen die er al gelogeerd hebben. Voor Tokyo hadden we meteen een goeie vast, maar voor LA hebben we wel een paar schrikwekkende comments gelezen... Gaande van ratten onder het bed en schimmel in de douche tot kakkerlakken in het restaurant. En dat terwijl we tegen dan het 'survival' gedeelte achter ons gelaten hebben! Vanaf dat we de Atlantische Oceaan hebben overgestoken, is het gedaan met de survival! Lang leve de luxe!
Dus... hebben we iets gekozen zonder huisdieren. Voor dat we thuiskomen bij ons poesje dat zal liggen krullen op haar rugje ter verwelkoming (na het 3 maanden voor iemand anders gedaan te hebben, de verraadster!)
Maar goed we dwalen weer af. Luxe, daar hadden we het over. En LA. En zo mogelijk de combinatie van de twee. Daar hebben we nog wel wat op gevonden!
Zoals we voor NY een City Pass hadden besteld, ligt er nu ook eentje klaar in LA. Inbegrepen: een keuze tussen enkele musea en ook enkele tours around town. Ondere andere zo'n tour waarbij je met een busje door Hollywood rijdt en ze zeggen welke celebrity waar woont. Sla me dood maar dit vind ik echt fantastisch! Zo wat voyeuren en vergelijken wie de vetste poort heeft met de meeste camera's...
En nog een toppunt van luxe: we wisten al wel dat we naar de Universal Studios zouden gaan, maar blijkbaar verkopen ze 'Front of the line Tickets'. Dit houdt in dat je voor geen enkele attractie moet aanschuiven, altijd mag voorsteken en bij een show op een designated area mag plaatsnemen die een mooi zicht heeft vanvoor in het publiek. Die tickets hebben we dan ook prompt besteld! Waarschijnlijk gaan we van ons leven niet meer een tweede keer naar de Studios, dus die ene keer gaan we het wel zo doen dat we zo veel mogelijk kunnen zien op één dag.
Spannend...
woensdag 26 augustus 2009
Welkomstcomité
Nu de toestemming van onze job om 3 maanden loopbaanonderbreking te nemen zwart op wit op papier staat, kunnen we op onze twee oren slapen. Nog even indienen bij de RVA en voilà, de belastingbetaler (wij zelf ook!) trakteert. Dat tikt toch een beetje aan bij het reisbudget, komt zeker van pas.
Verder volop bezig met het in orde maken van de visa. In feite moet ik zeggen visum, want blijkbaar hebben we er toch maar ééntje nodig: voor Australië. Om Japan binnen te komen hebben we voldoende aan onze internationale reispas, maar ik moet wel nog de uiterste vervaldatum checken! (zoals bij de melk: na die datum zijn we verzuurd?) Voor Nieuw Zeeland is het ook niet nodig omdat we minder dan 3 maanden in het land blijven. Ter plaatse wat flappen leggen en een vette knipoog zou moeten volstaan. En dan voor de USA is het nog anders: hiervoor moeten we online een formulier invullen dat hen laat weten dat we eraan komen.
Zo kunnen de Johnny Deppen en Angelina Jolies zich al verenigen om een welkomstcomité te vormen als we aankomen in Hollywood.
Daar zouden we niks op tegen hebben, geloof ik...
donderdag 20 augustus 2009
Reisplan
Na het bevestigen van alle geboekte vluchten, uitkiezen hoelang we waar blijven en met welk vervoer we ons zullen transporteren, zijn we tot een mooi reisplan gekomen.
Zo ziet het er uit:
De ultieme vrijheid!
Zo ziet het er uit:
- vlucht Amsterdam - Tokyo : hier blijven we 5 dagen
- vlucht Tokyo - Auckland : in 4 weken naar Christchurch met de auto
- vlucht Christchurch - via Melbourne - Devonport (Tasmanië) : 11 dagen op het eiland
- boot Devonport - Melbourne : in 4 weken naar Cairns met de auto
- duikcursus en duikcruise in Cairns: 5 dagen op Great Barrier Reef
- vlucht Cairns - Los Angeles : hier blijven we 9 dagen
- vlucht Los Angeles - Amsterdam
De ultieme vrijheid!
woensdag 19 augustus 2009
Eerste stapjes
Het begon met het uitstippelen van de route...
We wisten dat de hoofdmoot Nieuw Zeeland en Australië zou uitmaken. Aangezien we 3 maand loopbaanonderbreking nemen om de verkenningstocht uit te voeren, was al snel beslist om ruwweg 1 maand voor Nieuw Zeeland uit te trekken en 1 maand voor Australie.
Als je dan toch naar de andere kant van de wereldbol vliegt en onderweg moet landen om te tanken, kunnen we daar evengoed een interessante landingsplaats voor uitkiezen.
Zo kwamen we tot het volgende plan: op de heenweg een tussenlanding maken in Tokyo, en op de terugweg een landing in Los Angeles. Met telkens een paar dagen om de stad te kunnen bezoeken zonder de grote rugzak natuurlijk. Dus telkens ongeveer 6 dagen ter plaatse.
Dit geheel maakt het een heel afwisselende reis met verschillende soorten bestemmingen: cultuur in mega-stad Tokyo (ca 12 miljoen inwoners), overweldigende natuur met vulkanische activiteit en natuurpracht in Nieuw Zeeland, wijdse vergezichten en ultieme vrijheid in Australië en afsluiten met een bezoekje aan Hollywood en de Universal Studios voor we weer met de voetjes op de grond staan.
Na heel wat rondzoeken hebben we uiteindelijk onze tickets geboekt bij worldticketcenter.nl. Het voordeel is dat deze organisatie voor jou al uitzoekt welke maatschappijen en formules het interessantste zijn qua prijs. Zo was het verschil tussen de duurste en de goedkoopste tickets die ik gevonden heb 1000 euro per persoon! Altijd goed rondneuzen is dus de boodschap. Ik ben in juli beginnen zoeken naar de goedkoopste tickets, ongeveer 6 maand op voorhand. En dat heeft zeker geloond.
We wisten dat de hoofdmoot Nieuw Zeeland en Australië zou uitmaken. Aangezien we 3 maand loopbaanonderbreking nemen om de verkenningstocht uit te voeren, was al snel beslist om ruwweg 1 maand voor Nieuw Zeeland uit te trekken en 1 maand voor Australie.
Als je dan toch naar de andere kant van de wereldbol vliegt en onderweg moet landen om te tanken, kunnen we daar evengoed een interessante landingsplaats voor uitkiezen.
Zo kwamen we tot het volgende plan: op de heenweg een tussenlanding maken in Tokyo, en op de terugweg een landing in Los Angeles. Met telkens een paar dagen om de stad te kunnen bezoeken zonder de grote rugzak natuurlijk. Dus telkens ongeveer 6 dagen ter plaatse.
Dit geheel maakt het een heel afwisselende reis met verschillende soorten bestemmingen: cultuur in mega-stad Tokyo (ca 12 miljoen inwoners), overweldigende natuur met vulkanische activiteit en natuurpracht in Nieuw Zeeland, wijdse vergezichten en ultieme vrijheid in Australië en afsluiten met een bezoekje aan Hollywood en de Universal Studios voor we weer met de voetjes op de grond staan.
Na heel wat rondzoeken hebben we uiteindelijk onze tickets geboekt bij worldticketcenter.nl. Het voordeel is dat deze organisatie voor jou al uitzoekt welke maatschappijen en formules het interessantste zijn qua prijs. Zo was het verschil tussen de duurste en de goedkoopste tickets die ik gevonden heb 1000 euro per persoon! Altijd goed rondneuzen is dus de boodschap. Ik ben in juli beginnen zoeken naar de goedkoopste tickets, ongeveer 6 maand op voorhand. En dat heeft zeker geloond.
Abonneren op:
Reacties (Atom)